هفتاد و پنجمین سال بدون قهرمانی / بسکتبال ملی، کدام نسل طلایی؟

به گزارش ورزش سه، فقط سه کوارتر کافی بود تا کابوس قدیمی بسکتبال ایران دوباره زنده شود. در کوارتر سوم بازی با کره‌جنوبی، همه‌چیز فرو ریخت رویای رسیدن به فینال و کسب اولین مدال طلای بازی‌های آسیایی، جلوی چشم‌هایمان پر کشید تا خیلی زودتر از سوت پایان بفهمیم ناگویا هم قرار نیست طلسم چند دهه‌مان را بشکند.
 
نرسیدن به طلای بازی‌های آسیایی، به یک حسرت عمیق و کهنه تبدیل شده است. ۲۰ دوره از این رقابت‌ها گذشته و بسکتبال ما، برخلاف فوتبال (با ۳ قهرمانی) و والیبال (با ۳ طلای متوالی)، هنوز حسرت یک بار ایستادن بر قله آسیا را می‌کشد. تمام تالار افتخارات بسکتبال ما از این تورنمنت، به دو نقره و سه برنز خلاصه شده و حالا تنها شانس موجود، نبرد برای برنز چهارم است، حتی در روزهایی که به المپیک می‌رفتیم و با تیم های سطح اول دنیا رقابت نزدیکی داشتیم مسابقات آسیایی همیشه یک ناکامی بزرگ برایمان به همراه داشت.

افت در قاره و تنزل به رتبه چهارم آسیا و بیست‌وهشتم جهان، زنگ خطری است که از مده‌ها پیش به صدا درآمده؛ هرچند ایران در حال حاضر در غرب آسیا همچنان مدعی اصلی است و حضور استرالیا و نیوزیلند در قاره هم بی‌تاثیر نبوده، اما واقعیت این است که بسکتبال ما برای بازگشت به روزهای غرورانگیز نسل طلایی حدادی و صمد، تشنه یک تحول بنیادی در ساختار کلی، تیم‌های ملی، رده پایه و لیگ است. به عنوان مثال جای بحث دارد که چرا ایران بعد از برگزاری لیگ، رده های پایه و طبیعت یک فصل مسابقات باشگاهی فقط با یک سنتر تخصصی وارد مسابقات شود که در بعضی از مسابقات او به دلیل افت کیفیت در جریان بازی روی نیمکت بنشیند و تیم ملی عملا بدون بازیکن بلندقامت کارآمد در زمین حاضر شود! 
 
این افتت عمق اسکواد در حالی ایران را بعد از مسابقات مقدماتی جام‌جهانی و حضور پیوسته در ناگویا ضعیف کرده که تیم ملی با چهار بازیکن که مصدوم هستند و با آمپول وارد زمین می‌شوند مقابل تیم‌هایی قرار می‌گیرد که ترکیب‌شان از کوالیفای تا ناگویا زیر و رو شده و تازه نفس است!

با این حال بازی رده‌بندی مقابل چین یک بازی معمولی برای برنز نیست؛ این فینالِ کوچک فینال احتمالی بود که پیش‌بینی می‌شد اما هر دو قدرت سنتی بسکتبال آسیا در نیمه نهایی شکست خوردند، این مسابقه حکم اعاده حیثیت را دارد. شکست دادن چین و ایستادن روی سکوی سوم، تنها راهِ تزریق روحیه به تیمی است که در مقدماتی جام‌جهانی هم روی لبه تیغ حرکت می‌کند. ملی‌پوشان ما برای صعود به جام‌جهانی باید از ۴ بازی آینده حداقل ۲ برد بگیرند؛ برد برابر چین همان سوختی است که بسکتبال ایران برای نبرد با استرالیا، نیوزیلند و فیلیپین به آن نیاز دارد. علاوه بر این این مدال احتمالی باید انگیزه و اراده‌ای شود برای اصلاح ساختار، نه فقط در سطح رقابت‌های نزدیک و مویی و مرتبط به تک مسابقات که ممکن است با برد فراموش نشدنی کاپ آسیا مقابل نیوزیلند و تایپه همراه شود یا شکست این چنینی مثل کره جنوبی که همه چیز را تحت تاثیر قرار دهد و در یک ساختار هدفمند پتانسیل رقابت با قدرت‌های شرق را قاطعانه داشته باشیم! 

بسکتبال ایران روزگاری نه چندان دور روزهایی را تجربه کرد که پیش از آن برای بسیاری از رشته‌های تیمی رویای بزرگی بود، رسیدن به المپیک آن هم با توجه به سهمیه محدود آسیا، درخشش مقابل تیم‌های اروپایی و بازی‌های نزدیکی که داشت ایران را از سطح آسیا جدا کرده بود اما حالا بسکتبال آسیا به شکل قابل توجهی در حال پیشرفت است، چه از لحاظ اقتصادی و سرمایه گذاری روی بازیکنان دوتابعیتی که حتی در تیم‌های ژاپن و فیلیپین دیده می‌شود و تیم های حاشیه خلیج فارس که شبیه به یک تیم باشگاهی شده اند و چه از لحاظ ساختار لیگ‌هایی که ستاره های سطح بالایی در آن حضور پیدا می‌کنند و بازیکنان در یک فصل کامل بالاترین سطح مسابقات را تجربه می‌کنند، تمام این نکات ریز و درشت، در کنار استعدادهایی که در ایران وجود دارد و علاقه مردم ایران به این رشته که تحت تاثیر نتایج اخیر خاموش و کم‌رنگ شده است، باید دوباره زنده شود و دوباره این ورزش هیجان انگیز در ایران سر و شکل یک رشته موفق به خودش بگیرد! 

نسل فعلی با سوم شدن در کاپ آسیا آن هم در حضور استرالیا، نیوزیلند و تیم‌های شرق آسیا رتبه خوبی به دست آورد، همراهی این عنوان با کسب جواز جام‌جهانی و مدال ناگویا می‌تواند فرصتی باشد برای بازگشت به یک دوره موفق اما همچنان بازهم به شرط تقویت، ساختارسازی بیشتر و همگام شدن با تیم‌هایی که به سرعت نور در حال تقویت و پیشرفت هستند!